فروش و اجاره مجدد

فروش و اجاره مجدد یعنی تبدیل دارایی‌های ثابت و غیرنقد به پول نقد، بدون اینکه فعالیت شرکت متوقف شود. در این سازوکار، شرکت مالکیتِ مثلاً یک ساختمان یا دستگاه چاپ را به شخص یا نهادی دیگر واگذار می‌کند و پول آن را یک‌جا می‌گیرد، اما هم‌زمان قراردادی می‌بندد تا همان وسیله یا ملک را در ازای پرداخت اجاره‌بها همچنان در اختیار داشته باشد. در واقع، شرکت از نقش «مالک» به نقش «مستأجر» تغییر وضعیت می‌دهد تا سرمایه‌اش را از خشت و گل آزاد کند.

در اقتصاد ایران که دریافت وام از بانک‌ها اغلب با بروکراسی پیچیده و نرخ بهره بالا همراه است، این روش راهی میان‌بر برای تأمین سرمایه در گردش محسوب می‌شود. برای مثال، یک بانک یا خودروساز ایرانی برای اصلاح ترازنامه و رهایی از انجماد دارایی، ساختمان‌های مازاد یا خط تولید خود را به یک صندوق سرمایه‌گذاری می‌فروشد. با این کار، شرکت نقدینگی لازم برای پرداخت حقوق یا خرید مواد اولیه را به دست می‌آورد و در عین حال، فعالیت تولیدی‌اش در همان مکان ادامه می‌یابد.

این اقدام برای سهامداران و ذی‌نفعان یک پیام مهم دارد: شرکت به جای خواباندن پول در دارایی‌های راکد، به دنبال پویایی مالی است. البته باید دقت کرد که اگر شرکتی مدام دست به این کار بزند، ممکن است نشان‌دهنده بحران شدید نقدینگی و تلاش برای پوشاندن زیان‌های عملیاتی باشد. در مجموع، این روش در بازار سرمایه ایران به شفافیت بیشتر دارایی‌ها کمک کرده و اجازه می‌دهد ارزش واقعی املاک شرکت که سال‌ها با قیمت دفتری قدیمی ثبت شده بود، به روز شده و وارد چرخه اقتصادی شود.