عدالت توزیعی

عدالت توزیعی به این معناست که مواهب و بارهای اقتصادی در جامعه به شکلی منصفانه تقسیم شوند. یعنی دولت با استفاده از ابزارهایی مثل نظام مالیاتی و بودجه‌بندی، تلاش می‌کند تا ثروت فقط در دست گروهی خاص نچرخد و همه شهروندان از حداقل‌های زندگی برخوردار باشند. این مفهوم لزوماً به معنای برابری مطلق نیست، بلکه بر توزیع بر اساس استحقاق، نیاز و انصاف تمرکز دارد. در اقتصاد ایران، ملموس‌ترین مثال عدالت توزیعی را در طرح هدفمندی یارانه‌ها یا سهام عدالت می‌بینیم. وقتی دولت تصمیم می‌گیرد قیمت بنزین را واقعی کند و مابه‌التفاوت آن را به صورت نقد به دهک‌های پایین بپردازد، در واقع در حال اجرای یک سیاست توزیعی است. این موضوع مستقیماً روی قدرت خرید شما اثر می‌گذارد؛ زیرا تعیین می‌کند که سهم شما از منابع ملی مثل نفت و گاز چقدر است و چطور هزینه‌های عمومی جامعه باید بین فقیر و غنی تقسیم شود.