شریک راهبردی

شریک راهبردی در واقع همراهی است که برای یک مسیر طولانی انتخاب می‌شود تا دو طرف با ترکیب توانایی‌هایشان به سودی برسند که تنهایی ممکن نبود. در این نوع رابطه، مجموعه‌ها به جای رقابت یا معامله‌های گذری، دارایی‌های غیرنقدی مثل تکنولوژی، شبکه فروش یا اعتبار خود را وسط می‌گذارند. مثلاً وقتی یک بانک ایرانی با یک اپلیکیشن پرداخت شریک راهبردی می‌شود، بانک سرمایه و مجوزها را می‌آورد و اپلیکیشن هم دسترسی به میلیون‌ها کاربر جوان را؛ نتیجه این اتحاد، خلق خدماتی است که زندگی روزمره مردم را ساده‌تر می‌کند.

برای مردم و سهامداران، شنیدن خبرِ جذب یک شریک راهبردی معتبر توسط یک شرکت بورسی، نشانه‌ای از کاهش ریسک و افزایش ارزش دارایی است. در اقتصاد پرنوسان ایران، این شراکت‌ها مثل یک ضربه‌گیر عمل می‌کنند؛ مثلاً اگر یک تولیدکننده لوازم خانگی با یک برند پیشرو خارجی یا یک شرکت دانش‌بنیان داخلی شریک شود، کیفیت محصولاتش بالا می‌رود و احتمال شکستش در بازار کمتر می‌شود. این یعنی امنیت شغلی بیشتر برای کارکنان آن مجموعه و اطمینان خاطر بالاتر برای مشتریانی که نگران خدمات پس از فروش و ماندگاری کالای خود هستند.