سیاست انبساطی

سیاست انبساطی در واقع حکم پدال گاز را برای اقتصاد دارد. وقتی بازارها سوت‌وکور می‌شوند و بیکاری بالا می‌رود، بانک مرکزی با پایین آوردن نرخ بهره، وام گرفتن را برای مردم و شرکت‌ها ارزان می‌کند. همزمان دولت هم ممکن است با تزریق پول به پروژه‌های عمرانی، نقدینگی بیشتری را به گردش بیندازد تا مردم قدرت خرید پیدا کنند و چرخ تولید دوباره بچرخد.

در اقتصاد ایران، این سیاست مستقیماً روی جیب شما اثر می‌گذارد. مثلاً وقتی بانک مرکزی نرخ سود سپرده‌ها را کم می‌کند، ماندن پول در بانک دیگر صرفه ندارد و این نقدینگی معمولاً به سمت بازار طلا، دلار یا مسکن سرازیر می‌شود که باعث رشد قیمت این دارایی‌ها می‌شود. اگرچه این کار در کوتاه‌مدت می‌تواند به نفع بورس یا رونق خریدوفروش باشد، اما اگر با رشد تولید همراه نشود، خیلی زود خودش را به شکل تورم و کاهش قدرت خرید ریال نشان می‌دهد.

در واقع سیاست انبساطی برای فردی که دارایی فیزیکی مثل ملک یا خودرو دارد، در ابتدا شبیه به ثروتمند شدن به نظر می‌رسد، اما برای کسی که درآمد ثابت ریالی دارد، به معنای گران شدن هزینه‌های زندگی است. دولت‌ها معمولاً در زمان رکود به این ابزار پناه می‌برند تا از خوابیدن اقتصاد جلوگیری کنند، اما استفاده طولانی‌مدت از آن در ایران همواره به معنی جهش تورمی بوده است.