سوخت زیستی

سوخت زیستی در واقع همان انرژی ذخیره‌شده در گیاهان و ضایعات است که به جای استخراج از اعماق زمین، از روی زمین به دست می‌آید. این سوخت‌ها که به شکل مایع یا گاز تولید می‌شوند، از موادی مثل نیشکر، ذرت، روغن‌های بازیافتی یا حتی زباله‌های شهری ساخته می‌شوند. برخلاف نفت که میلیون‌ها سال برای تشکیل زمان می‌خواهد، سوخت زیستی در چرخه‌ای کوتاه تولید شده و کربن بسیار کمتری وارد ریه‌های شهرهای شلوغ ما می‌کند.در اقتصاد ایران که با چالش بزرگ ناترازی بنزین و هزینه‌های سنگین واردات سوخت روبروست، سوخت زیستی یک راهکار استراتژیک است. برای مثال، با تبدیل ضایعات گسترده نیشکر در خوزستان به اتانول و ترکیب آن با بنزین معمولی، می‌توان بدون تغییر در موتور خودروها، مصرف بنزین کشور را مدیریت کرد. این کار نه تنها وابستگی بودجه دولت به واردات سوخت را کم می‌کند، بلکه با ایجاد بازار برای پسماندهای کشاورزی، درآمد کشاورزان ایرانی را هم افزایش می‌دهد.گسترش این صنعت مستقیماً بر سلامت و کیف پول مردم اثر می‌گذارد. اگرچه هزینه تولید اولیه آن ممکن است از بنزین یارانه‌ای بیشتر باشد، اما با کاهش هزینه‌های کمرشکن درمان ناشی از آلودگی هوا در کلان‌شهرها و ایجاد اشتغال در مناطق محروم، تراز اقتصادی زندگی ایرانیان را بهبود می‌بخشد. استفاده از این سوخت گامی به سوی امنیت انرژی است تا در روزهای تحریم یا نوسان قیمت جهانی نفت، چرخ حمل‌ونقل کشور با اتکا به تولید داخلی از حرکت نایستد.