بازار کربن

بازار کربن در واقع یک بازار خرید و فروش برای مجوزِ آلوده کردن هوا است. دولت یا نهادهای نظارتی برای هر صنعت و کارخانه یک سقف مجاز برای تولید گازهای گلخانه‌ای تعیین می‌کنند. اگر کارخانه‌ای با نوسازی دستگاه‌ها کمتر از سقف مجاز آلودگی تولید کند، صاحب یک اعتبار یا دارایی می‌شود که می‌تواند آن را در بازار به شرکت‌های آلاینده‌ای که بیش از حد مجاز دود تولید کرده‌اند بفروشد. این سازوکار باعث می‌شود که تمیز بودن برای شرکت‌ها سودآور و آلوده کردن هوا برایشان گران تمام شود.

برای ما در ایران، این بازار فراتر از محیط‌زیست، با سرنوشت صادرات و قیمت تمام‌شده کالاها گره خورده است. مثلاً اگر صنایع بزرگی مثل فولاد یا پتروشیمی نتوانند خود را با استانداردهای جهانی بازار کربن تطبیق دهند، هنگام صادرات به کشورهایی مثل اعضای اتحادیه اروپا با مالیات‌های سنگین مرزی مواجه می‌شوند که باعث می‌شود کالای ایرانی قدرت رقابتش را از دست بدهد. از طرفی، راه‌اندازی بازار داخلی کربن می‌تواند سرمایه‌ها را به سمت نیروگاه‌های خورشیدی و پروژه‌های بهینه‌سازی مصرف انرژی سوق دهد که در نهایت به نفع پایداری اقتصاد و کاهش قطعی برق و گاز صنایع در زمستان و تابستان است.