دیپلماسی صنعتی

دیپلماسی صنعتی یعنی دولت به‌جای اینکه روابط خارجی را فقط در مسائل سیاسی و امنیتی خلاصه کند، از قدرت دیپلماتیک خود برای تقویت چرخ تولید داخل استفاده کند. در این رویکرد، سفارتخانه‌ها و تیم‌های مذاکره‌کننده مانند بازاریابان ملی عمل می‌کنند تا راه را برای ورود کالاهای ایرانی به بازارهای جهانی هموار کرده و موانع بانکی یا گمرکی را که جلوی رشد صنایع را گرفته است، از پیش پا بردارند.

برای ما در ایران، موفقیت این دیپلماسی مستقیماً روی قیمت دلار و ثبات اقتصادی اثر می‌گذارد. وقتی با رایزنی‌های سیاسی، صادرات محصولات پتروشیمی، مصالح ساختمانی یا خدمات فنی‌مهندسی به کشورهایی مثل عراق، سوریه یا کشورهای حوزه اوراسیا تسهیل می‌شود، ارز بیشتری وارد کشور شده و فشار روی نرخ ارز کاهش می‌یابد. همچنین، اگر دیپلماسی صنعتی بتواند با جذب سرمایه‌گذار خارجی، تکنولوژی‌های نوین را به صنایع قدیمی مثل خودروسازی تزریق کند، نتیجه‌اش ایجاد شغل پایدار و دسترسی مردم به کالای باکیفیت‌تر خواهد بود.