دارایی‌های منجمد

دارایی منجمد یعنی ثروتی که روی کاغذ وجود دارد اما دست صاحبش را برای هزینه کردن بسته است. در اقتصاد ایران، این اصطلاح بیشتر برای بانک‌هایی به کار می‌رود که بخش بزرگی از سرمایه‌شان به جای گردش در بازار، در پروژه‌های ساختمانی نیمه‌کاره، زمین‌های معطل یا وام‌های کلانی که گیرندگان توان بازپرداختشان را ندارند، قفل شده است. در واقع این دارایی‌ها مثل یخی هستند که آب نمی‌شوند تا به جریان نقدینگی بپیوندند و فقط ظاهر ترازنامه را پر کرده‌اند.
وقتی دارایی یک بانک منجمد می‌شود، اولین قربانی قدرت خرید و دسترسی مردم به تسهیلات است. در این حالت، بانک چون پول نقد کافی ندارد، نمی‌تواند به کسب‌وکارهای کوچک یا متقاضیان وام ازدواج و مسکن خدمات بدهد. برای جبران این خلاء، بانک‌ها گاهی مجبور می‌شوند با نرخ سود بالا سپرده جذب کنند یا از بانک مرکزی استقراض کنند که هر دو مسیر در نهایت منجر به رشد نقدینگی و تورم در سفره مردم می‌شود. به زبان ساده، ملک‌داری بانک‌ها و پروژه‌های تجاری خالی از مشتری، همان دارایی‌های منجمدی هستند که چرخ اقتصاد را برای شهروند عادی سنگین می‌کنند.