خودروی بدون سرنشین

خودروی بدون سرنشین یا خودران وسیله‌ای است که با استفاده از دوربین‌های پیشرفته، رادار و هوش مصنوعی، محیط اطراف را درک کرده و بدون دخالت انسان فرمان‌دهی، ترمز و گاز را کنترل می‌کند. این خودروها در سطوح مختلفی طراحی شده‌اند؛ از مدل‌هایی که فقط در اتوبان‌ها به راننده کمک می‌کنند تا مدل‌های کاملاً مستقلی که اصلاً پدال یا فرمان ندارند و هدف اصلی‌شان حذف کامل خطای انسانی در رانندگی است.

در اقتصاد ایران که هزینه‌های لجستیک و ترانزیت کالا به دلیل فرسودگی ناوگان و حوادث جاده‌ای بسیار بالاست، ورود این فناوری می‌تواند قیمت تمام‌شده کالاها را کاهش دهد. به عنوان مثال، اگر کامیون‌های مسیرهای پرتردد مثل بندرعباس به تهران به سیستم‌های خودران مجهز شوند، علاوه بر کاهش مصرف گازوئیل، خسارات مالی ناشی از تصادفات که سالانه مبالغ هنگفتی از بودجه کشور و جیب مردم را می‌بلعد، به شدت افت می‌کند.

برای یک فرد عادی، گسترش این فناوری به معنای تغییر در مدل هزینه‌کرد زندگی است. با رواج تاکسی‌های اینترنتی خودران، هزینه جابه‌جایی درون‌شهری ارزان‌تر از مالکیت خودروی شخصی خواهد شد و نیاز به خرید پارکینگ یا پرداخت حق بیمه‌های سنگین شخص ثالث کاهش می‌یابد. اگرچه زیرساخت‌های جاده‌ای ایران هنوز آماده این تحول نیست، اما سرمایه‌گذاری در این بخش می‌تواند آینده بازار مسکن و خودرو را با تغییر نیاز به پارکینگ و تعمیرگاه‌ها دگرگون کند.