خانه خالی

خانه خالی در واقع واحد مسکونی آماده‌ای است که مالک، آن را نه خودش استفاده می‌کند و نه به مستأجر می‌سپارد. در شهرهای بزرگ ایران مثل تهران، بسیاری از این خانه‌ها توسط بانک‌ها، نهادها یا سرمایه‌گذاران بزرگ خریداری می‌شوند تا صرفاً با موج تورم رشد کنند و ارزش سرمایه حفظ شود. دولت برای شناسایی این خانه‌ها از سامانه املاک و اسکان استفاده می‌کند و اگر خانه‌ای در سال بیش از چهار ماه خالی بماند، مشمول جریمه‌های پلکانی مالیاتی می‌شود تا هزینه نگهداری آن برای مالک بالا برود. وجود خانه‌های خالی زیاد، عرضه مسکن را در بازار محدود می‌کند و باعث می‌شود قیمت خرید و اجاره‌بها برای خانواده‌های عادی به شدت بالا برود. وقتی خانه‌ای که می‌تواند سرپناه یک خانواده باشد به قصد سوداگری خالی می‌ماند، تعادل بازار به هم می‌خورد. برای یک شهروند، این یعنی سخت‌تر شدن پیدا کردن خانه با قیمت مناسب؛ چرا که بخشی از موجودی مسکن شهر عملاً از چرخه مصرف خارج شده و فقط نقش ابزاری برای حفظ ارزش دارایی را بازی می‌کند.