حکمرانی مشارکتی
حکمرانی مشارکتی یعنی پایان دادن به تصمیماتِ پشت درهای بسته. در این مدل، دولت وقتی میخواهد قانونی برای مالیات یا صادرات بگذارد، فقط به بخشنامههای خودش تکیه نمیکند؛ بلکه از تولیدکنندگان، صادرکنندگان و حتی مصرفکنندگانی که قرار است تحتتاثیر آن قانون باشند، دعوت میکند تا در فرآیندِ طراحی و اجرا سهم داشته باشند. هدف این است که دولت از یک «دستوردهنده» به یک «هماهنگکننده» تبدیل شود تا احتمالِ شکستِ سیاستها کمتر شود و قوانین، قابلیتِ اجراییِ بیشتری پیدا کنند.
در اقتصاد ایران، نبودِ این نگاه باعث شده گاهی یک بخشنامهٔ ناگهانیِ ارزی یا ممنوعیتِ صادرات، یکشبه سرمایهٔ بازرگانان را به خطر بیندازد. اگر حکمرانی مشارکتی در نهادهایی مثل شورای پول و اعتبار یا ستاد تنظیم بازار جدی گرفته شود، تصمیمات پختهتر میشوند و مردم و فعالان اقتصادی غافلگیر نمیشوند. وقتی شما بدانید در تدوینِ بودجهٔ شهر یا صنفِ خودتان نقش دارید، امنیتِ اقتصادیِ بیشتری حس میکنید و ریسکِ سرمایهگذاریتان پایین میآید، چون تصمیمات بر اساس واقعیتِ جیبِ مردم و بازار گرفته شده است.
چرا الان مهم است
تازهتأکید بر تدوین سند راهبردی توسعه صنعتی نشان میدهد که اقتصاد ایران برای عبور از مدیریت کوتاهمدت، به مشارکت واقعی بخش خصوصی نیاز دارد. حکمرانی مشارکتی اینجا معنا پیدا میکند؛ یعنی به جای تصمیمات پشت درهای بسته، دولت و فعالان اقتصادی با هم نقشه راهی بکشند که امنیت سرمایهگذاری را در تلاطمهای ارزی و سیاستی حفظ کند.
آخرین اخبار با این مفهوم
ضرورت تدوین سند راهبردی توسعه صنعتی؛ عبور از مدیریت روزمره
ایران برای رشد پایدار نیازمند سند توسعه صنعتی بلندمدت و حکمرانی مشارکتی با بخش خصوصی است.
۲۹ تیر ۱۴۰۵