حکمرانی توسعه

حکمرانی توسعه یعنی دولت چطور فرمان اقتصاد را به دست می‌گیرد تا کشور از وضعیت فعلی به جایگاهی بهتر برسد. این فقط به معنی نوشتن قانون نیست، بلکه به این معناست که تمام نهادها، از بانک مرکزی گرفته تا سازمان برنامه و بودجه، طوری هماهنگ عمل کنند که اولویت اصلی‌شان رشد تولید و ایجاد ثروت واقعی باشد، نه صرفاً توزیع پول یا پر کردن چاله‌های بودجه با روش‌های تورم‌زا. در واقع این نوع حکمرانی، ظرفیت دولت برای تبدیل کردن نقشه‌های روی کاغذ به واقعیت‌های اقتصادی را نشان می‌دهد. در ایران، حکمرانی توسعه یعنی به جای اینکه درآمد نفت صرف هزینه‌های جاری یا واردات کالاهای مصرفی شود، به پروژه‌هایی مثل توسعه شبکه ریلی یا مدرن‌سازی صنایع اختصاص یابد. وقتی حکمرانی درست باشد، سرمایه‌گذار به جای پناه بردن به بازار دلار و سکه، پولش را به بخش تولید می‌برد؛ چون می‌بیند دولت با سیاست‌گذاری پیش‌بینی‌پذیر، محیط را برای کار مولد آماده کرده است. نتیجه این فرآیند برای مردم، ثبات قیمت‌ها، ایجاد شغل‌های تخصصی و خروج از چرخه تکراری بحران‌های ارزی است.