توافق بازخرید

توافق بازخرید که در ادبیات اقتصادی به آن «ریپو» می‌گویند، در واقع یک قرارداد امانتی برای تأمین پول نقد است. در این سازوکار، بانکی که به پول نیاز دارد، اوراق بدهی دولتی خود را به بانک مرکزی یا بانک دیگری می‌فروشد، اما هم‌زمان قول می‌دهد که همان اوراق را در تاریخی نزدیک (مثلاً چند روز بعد) با قیمتی کمی بالاتر بازخرید کند. این تفاوت قیمت، در حقیقت همان سودی است که بابت قرض گرفتن پول پرداخت می‌شود و به بانک‌ها کمک می‌کند بدون فروش دائمی دارایی‌هایشان، نقدینگی روزانه خود را مدیریت کنند.در اقتصاد ایران، این ابزار مهم‌ترین وسیله بانک مرکزی برای کنترل نبض بازار پول است. وقتی بانک مرکزی از طریق ریپو به بانک‌ها پول می‌رساند، مانع از قفل شدن سیستم بانکی و اضافه‌برداشت‌های تورم‌زا می‌شود. برای شما به عنوان یک شهروند، نرخ سود در این توافق‌ها بسیار مهم است؛ چرا که وقتی نرخ ریپو بالا می‌رود، هزینه تأمین پول برای بانک‌ها زیاد شده و در نتیجه بانک‌ها هم نرخ سود سپرده یا وام‌های بانکی را تغییر می‌دهند تا با شرایط جدید هماهنگ شوند. بنابراین، تغییر در وضعیت ریپو می‌تواند مستقیماً بر هزینه وامی که می‌گیرید یا سودی که به پس‌اندازتان تعلق می‌گیرد اثر بگذارد.