تنظیم‌گری مشارکتی

تنظیم‌گری مشارکتی یعنی دولت از برجِ عاجِ خود پایین بیاید و به‌جای اینکه ناگهان بخشنامه‌ای صادر کند، با کسانی که قرار است آن قانون را اجرا کنند مشورت کند. در این مدل، اتحادیه‌ها، تشکل‌های صنفی و حتی نمایندگان مصرف‌کنندگان در نوشتنِ «قواعد بازی» سهیم می‌شوند. هدف این است که قانون فقط روی کاغذ نماند و واقعاً در کوچه و بازار قابل اجرا باشد تا جلوی هرج‌ومرج و فساد گرفته شود.

وقتی دولت در ایران بدون مشورت با تولیدکننده، ناگهان قیمت مرغ یا لبنیات را دستوری تعیین می‌کند، بازار معمولاً با کمبود یا جهش قیمت مواجه می‌شود. اما در تنظیم‌گری مشارکتی، اگر خودِ ذینفعان در نظارت و قیمت‌گذاری منطقی دخیل باشند، ثباتِ بازار بیشتر می‌شود. این یعنی پولِ شما بابت نایاب شدنِ ناگهانیِ کالا یا رانت‌خواریِ عده‌ای خاص هدر نمی‌رود و به دلیل پیش‌بینی‌پذیر شدنِ اقتصاد، ارزش دارایی‌هایتان در برابر تصمیمات خلق‌الساعه حفظ می‌شود.