تفویض اختیار

تفویض اختیار یعنی یک مدیر یا صاحب کسب‌وکار، بخشی از قدرت تصمیم‌گیری و مسئولیت‌های اجرایی خود را به فرد دیگری می‌سپارد تا چرخ کارها سریع‌تر بچرخد. این کار به معنای سلب مسئولیت از مدیر اصلی نیست، بلکه روشی است تا سازمان بتواند بدون وابستگی کامل به حضور یک نفر، وظایفش را پیش ببرد. در واقع، با این ابزار، تمرکز از روی «شخص» برداشته شده و به «فرآیند» منتقل می‌شود تا تصمیمات در سطوح عملیاتی‌تر گرفته شوند.

در فضای اقتصادی ایران که با نوسانات ناگهانی قیمت‌ها و بروکراسی پیچیده روبه‌رو هستیم، تفویض اختیار درست می‌تواند از ضرر مالی جلوگیری کند. برای مثال، اگر در یک شرکت تولیدی، مدیرعامل اختیار خرید مواد اولیه را به مدیر تدارکات تفویض نکرده باشد، ممکن است در زمان نوسان قیمت دلار، فرصت خرید بهینه از دست برود و شرکت با هزینه بیشتری کالا تولید کند. برای یک سهامدار یا سرمایه‌گذار، ساختار تفویض اختیار در یک شرکت نشان‌دهنده نظم مدیریتی و توانایی آن مجموعه برای بقا در شرایط بحرانی است، هرچند نبود نظارت بر این اختیارات می‌تواند ریسک فساد اداری را هم به دنبال داشته باشد.