بدهی

بدهی در ساده‌ترین تعریف، یعنی استفاده از پولِ دیگران در امروز به شرط بازگرداندن آن در آینده. وقتی شما از بانک وام می‌گیرید، از مغازه‌دار نسیه خرید می‌کنید یا از دوستتان پول قرض می‌گیرید، در واقع بدهکار شده‌اید. این مفهوم فقط مختص افراد نیست؛ شرکت‌ها برای توسعه تولید و دولت برای جبران کسری بودجه خود از بانک‌ها یا با انتشار اوراق از مردم قرض می‌گیرند. در واقع بدهی ابزاری است که به ما اجازه می‌دهد قدرت خریدِ آینده را به امروز منتقل کنیم. در اقتصاد ایران که با تورم مزمن روبه‌روست، بدهی جنبه‌های متفاوتی پیدا می‌کند. اگر نرخ سود وام بانکی از نرخ تورم کمتر باشد، بدهکار بودن به نفع فرد است؛ چرا که ارزش واقعی پولی که در آینده پس می‌دهد، بسیار کمتر از ارزش پولی است که امروز دریافت کرده است. برای مثال، کسی که سال‌ها پیش وام بلندمدت مسکن گرفته، امروز قسطی را پرداخت می‌کند که بخش ناچیزی از درآمدش را شامل می‌شود. با این حال، بدهیِ کنترل‌نشده دولت به بانک مرکزی می‌تواند باعث چاپ پول و افزایش تورم شود که در نهایت هزینه آن را همه مردم با کاهش قدرت خریدشان می‌پردازند.