اعتبار کربن

اعتبار کربن در واقع تبدیل کردن «پاکیزگی هوا» به یک دارایی مالی قابل معامله است. در این سازوکار، دولت یا نهادهای نظارتی به صنایع بزرگی مثل نیروگاه‌ها، پتروشیمی‌ها و کارخانه‌های سیمان سهمیه‌ای برای تولید گازهای گلخانه‌ای می‌دهند. اگر شرکتی با نوسازی دستگاه‌ها یا استفاده از سوخت بهتر، آلودگی کمتری تولید کند، این «صرفه‌جویی» را در قالب اعتبار کربن در بازار به شرکت‌هایی که بیش از حد مجاز آلودگی دارند می‌فروشد. این کار باعث می‌شود که حفظ محیط زیست برای مدیران کارخانه دیگر یک شعار نباشد و مستقیماً به سودآوری شرکت ربط پیدا کند.

در اقتصاد ایران که صنایع بزرگی مثل فولاد و مس نقش حیاتی در بورس و صادرات دارند، اعتبار کربن به معنای حفظ قدرت رقابت در بازارهای جهانی است. مثلاً اگر صادرکننده ایرانی نتواند استانداردهای کربنی را رعایت کند، مجبور به پرداخت جریمه‌های سنگین در مرزهای اروپا یا سایر کشورها می‌شود که این موضوع سود خالص شرکت و در نتیجه سود سهامداران خرد در بورس تهران را کاهش می‌دهد. علاوه بر این، رونق این بازار در داخل می‌تواند سرمایه‌ها را به سمت نیروگاه‌های خورشیدی سوق دهد که نتیجه آن کاهش قطعی برق صنایع در تابستان و بهبود تراز تجاری کشور است.