استراتژی توسعه صنعتی

استراتژی توسعه صنعتی در واقع همان قطب‌نمای اقتصادی دولت است که مشخص می‌کند کشور قرار است در دهه‌های آینده از چه راهی ثروتمند شود. به‌جای اینکه اجازه دهیم بازار به تنهایی مسیرش را پیدا کند، دولت با ابزارهایی مثل وام‌های ارزان‌قیمت، معافیت‌های مالیاتی یا محدود کردن واردات رقیب، زیر بغل صنایع خاصی را می‌گیرد. این کار با هدف تبدیل شدن از یک صادرکننده مواد خام به یک تولیدکننده صنعتی انجام می‌شود تا اقتصاد در برابر تحریم و نوسان قیمت نفت مقاوم شود. در ایران، نبود یک استراتژی منسجم باعث شده گاهی منابع کشور بین پروژه‌های نیمه‌تمام و صنایع کم‌بازده پخش شود. اگر این استراتژی درست طراحی شود، برای شما به معنای امنیت شغلی در صنایع پایدار و کاهش وابستگی قیمت کالاها به نرخ دلار است؛ چون تولیدات داخلی با ارزش افزوده بالا، جایگزین واردات گران‌قیمت می‌شوند. برای مثال، تمرکز بر زنجیره فولاد یا صنایع دانش‌بنیان به‌جای خام‌فروشی، مستقیماً روی قدرت خرید مردم و ثبات ارزش پول ملی اثر می‌گذارد.