ارز فیات

ارز فیات یا پول دستوری، همان اسکناس‌ها و ارقام دیجیتالی است که هر روز با آن‌ها خرید می‌کنیم، اما برخلاف سکه‌های قدیمی، معادلِ وزنیِ طلا یا نقره در بانک مرکزی ندارند. در واقع، این پول به خودیِ خود ارزش ذاتی ندارد و تنها به این دلیل معتبر است که دولت آن را به عنوان وسیله رسمی پرداخت اعلام کرده و مردم نیز به اعتبار قدرت اقتصادی آن کشور، برای مبادلات خود از آن استفاده می‌کنند. در اقتصاد ایران، وقتی می‌شنوید نقدینگی رشد کرده یا چاپ پول صورت گرفته، در واقع درباره ویژگی‌های ارز فیات صحبت می‌شود. چون پشتوانه این پول اعتبار و توان اقتصادی دولت است، اگر بانک مرکزی بیش از رشد تولید کشور پول وارد بازار کند، ارزش ریال در برابر کالاها یا ارزهای دیگر افت می‌کند. به همین خاطر است که در سیستم فیات، تورم مستقیماً با مدیریتِ دولت گره خورده است؛ برخلافِ طلا که مقدارش محدود است، ارز فیات می‌تواند به سادگی زیاد شود و اگر این فرآیند کنترل نشود، قدرت خرید پس‌اندازهای ریالی مردم کاهش می‌یابد.