گاز همراه

وقتی از چاه‌های نفت ایران در مناطقی مثل خوزستان یا خلیج فارس نفت استخراج می‌کنیم، این نفت تنها نیست؛ مقداری گاز هم با فشار از زمین خارج می‌شود که به آن گاز همراه می‌گویند. این گاز دقیقاً مثل حباب‌های داخل نوشابه است که با باز شدن درِ بطری بیرون می‌زنند. اگر این گاز جمع‌آوری شود، یک منبع انرژی باارزش برای تولید برق یا مواد پتروشیمی است، اما اگر تجهیزات لازم در محل چاه وجود نداشته باشد، برای ایمنیِ سکو یا دکل، ناچارند آن را در همان‌جا بسوزانند.

هدررفت این گاز در ایران که به فلرینگ معروف است، یعنی سوختن میلیاردها دلار ثروت ملی در آسمان که می‌توانست مستقیماً روی سفره مردم اثر بگذارد. وقتی این گاز به‌جای سوختن، جمع‌آوری و به شبکه تزریق شود، ناترازی گاز در زمستان کمتر می‌شود و صنایع کشور به‌خاطر کمبود سوخت تعطیل نمی‌شوند. در واقع، هر مشعلی که در میادین نفتی جنوب می‌سوزد، بخشی از سود بالقوه صنایع و بودجه عمومی کشور است که بدون هیچ فایده‌ای به آلودگی هوا تبدیل می‌شود.