چندجانبهگرایی
چندجانبهگرایی در واقع یعنی «تخممرغها را در یک سبد نچیدن» در سطح جهانی. وقتی ایران بهجای معامله با یک یا دو کشور خاص، وارد پیمانهای گروهی مثل بریکس یا سازمان شانگهای میشود، در حال تمرین چندجانبهگرایی است. در این حالت، قوانین تجارت و تبادلات پولی نه توسط یک قطب قدرتمند، بلکه با توافق جمعی تعیین میشود تا ریسک همکاریهای بینالمللی تقسیم شود و انحصار از دست قدرتهای بزرگ خارج گردد.
این موضوع مستقیماً با سفره مردم گره خورده است. وقتی ایران بتواند با چندین کشور و با ارزهای مختلف معامله کند، اثر تحریمهای یکجانبه بر قیمت دلار و کالاهای وارداتی کمتر میشود. برای مثال، اگر واردات قطعات خودرو یا نهادههای دامی از چندین مسیر و کشور مختلف ممکن باشد، با بسته شدن یک راه یا نوسان یک ارز خاص، بازار ناگهان دچار کمبود و جهش قیمت نمیشود و معیشت مردم ثبات بیشتری را تجربه میکند.
چرا الان مهم است
تازهدر روزهایی که ایران برای عبور از بنبستهای تجاری به دنبال پیوندهای جدید در «نظم نوین جهانی» است، مفهوم چندجانبهگرایی از یک بحث تئوریک به ضرورتی برای بقای سفره مردم تبدیل شده است. حل چالشهای حقوقی در دادوستد با بلوکهای قدرت جدید، کلید بازگشت ثبات به بازار ارز و تسهیل واردات کالاهای اساسی در فضای تحریمی است.
آخرین اخبار با این مفهوم
عراقچی در شانگهای: هر منشأ تجاوز به ایران، هدف مشروع دفاعی ماست
عراقچی در نشست شانگهای ضمن محکومیت تجاوزات نظامی، بر حق دفاع مشروع ایران و ضرورت تقویت همکاریهای اقتصادی منطقهای تأکید کرد.
۲ مرداد ۱۴۰۵
تأکید ایران بر نقش سازمان همکاری شانگهای در مقابله با یکجانبهگرایی
ایران در اجلاس شانگهای بر اهمیت سازمانهای چندجانبه برای مقابله با یکجانبهگرایی و حفظ نظم بینالمللی تأکید کرد.
۲ مرداد ۱۴۰۵
چالشهای حقوقی تجارت خارجی ایران در گذار به نظم نوین جهانی
ایران برای عبور از چالشهای تجارت خارجی در نظم نوین جهانی، نیازمند اصلاحات حقوقی و انطباق با استانداردهای بینالمللی است.
۲۶ تیر ۱۴۰۵