منطقه انحصاری اقتصادی

تصور کنید مرزهای یک کشور فقط به خشکی ختم نمی‌شود. منطقه انحصاری اقتصادی، پهنه‌ای از دریاست که تا حدود ۳۷۰ کیلومتر از ساحل ادامه دارد. در این فضا، دولت ایران حق دارد به تنهایی تصمیم بگیرد که چطور از منابع زیر بستر دریا مثل میدان‌های عظیم گازی یا منابع روی آب مثل صید صنعتی ماهی استفاده کند. این منطقه برخلاف آب‌های سرزمینی، برای عبور کشتی‌های خارجی باز است، اما پولِ حاصل از منابعش فقط متعلق به ایران است. اهمیت این منطقه برای سفره ایرانی‌ها در میدان‌هایی مثل پارس جنوبی خلاصه می‌شود؛ جایی که بخش بزرگی از گاز گرمایشی خانه‌ها و خوراک پتروشیمی‌های ما از آن تأمین می‌گردد. اگر این مرزهای اقتصادی به درستی تعیین و حفاظت نشوند، کشورهای همسایه می‌توانند سهم ما را از مخازن مشترک برداشت کنند. این یعنی کاهش درآمدهای ارزی دولت که مستقیماً روی نرخ تورم و قدرت خرید مردم اثر می‌گذارد، چون بودجه کشور به شدت به این منابع دریایی وابسته است.