معیشت

معیشت ساده‌ترین سطحِ بقای اقتصادی است؛ یعنی یک فرد یا خانواده چقدر قدرت دارد که نیازهای پایه شامل خوراک، پوشاک، سرپناه و بهداشت را تأمین کند. این مفهوم با رفاه تفاوت دارد؛ رفاه به کیفیتِ بالاترِ زندگی و امکاناتِ جانبی اشاره می‌کند، اما معیشت دقیقاً دربارهٔ گذرانِ روزمره و تأمینِ حداقل‌هایی است که برای زندگیِ انسانی ضروری است. در ایران، معیشت مستقیماً به قدرتِ خریدِ ریال گره خورده و اصلی‌ترین دغدغهٔ طبقاتِ حقوق‌بگیر محسوب می‌شود.

وقتی تورمِ مواد غذایی یا اجاره‌بها جهش می‌کند، اولین جایی که آسیب می‌بیند معیشتِ مردم است. به عنوان مثال، وقتی قیمتِ نهاده‌های دامی با نوسانِ دلار بالا می‌رود و قیمتِ مرغ و گوشت گران می‌شود، خانواده مجبور است برای حفظِ معیشت، از هزینه‌های آموزش یا تفریح بزند تا فقط شکمِ اعضای خانواده را سیر کند. در واقع، در اقتصادِ تورمیِ ایران، معیشت به معنای مسابقه‌ای است که در آن درآمدِ ثابتِ کارمند و کارگر تلاش می‌کند خودش را به سرعتِ رشدِ هزینه‌های ضروریِ زندگی برساند.