فقر غذایی

فقر غذایی زمانی رخ می‌دهد که سبد هزینه‌های یک خانوار آن‌قدر تحت فشار باشد که نتوانند حداقل انرژی و مواد مغذی لازم برای سلامت بدن را فراهم کنند. در اقتصاد ایران، این موضوع لزوماً به معنای شکمِ خالی نیست؛ بلکه بیشتر به معنای «سوءتغذیه پنهان» است. یعنی خانواده برای سیر شدن، مواد گران‌قیمت اما ضروری مثل گوشت، مرغ و میوه را حذف می‌کند و جای آن را با کالری‌های ارزان اما بی‌کیفیت مثل نان، ماکارونی یا روغن پر می‌کند تا فقط احساس سیری ایجاد شود. این شاخص مستقیماً با تورم خوراکی‌ها در سفره ما گره خورده است. وقتی قیمت دلار بالا می‌رود و هزینه تولید مرغ یا شیر جهش می‌کند، خانواده‌های کم‌درآمد مجبور می‌شوند سهمِ پروتئین را کم کنند. این اتفاق نه تنها سلامتِ امروز را تهدید می‌کند، بلکه با ضعیف کردنِ رشد کودکان و افزایش هزینه‌های درمان در آینده، تله فقری می‌سازد که خروج از آن برای نسل‌های بعد سخت‌تر می‌شود. در واقع، فقر غذایی نشان می‌دهد که تورم چطور توانِ خریدِ «سلامت» را از بازار برای مردم دشوار کرده است.