صادرات سوخت

صادرات سوخت یعنی تبدیل نفت خام به محصولاتی با ارزش بالاتر مثل بنزین، گازوئیل و نفت‌کوره در پالایشگاه‌های داخلی و سپس فروش آن‌ها به مشتریان خارجی. در ساختار اقتصادی ایران، این فرآیند با هدف عبور از خام‌فروشی و ایجاد ارزش افزوده انجام می‌شود. از آنجا که ردیابی و تحریم فرآورده‌های نفتی دشوارتر از نفت خام است، صادرات سوخت به کشورهای همسایه مثل عراق، افغانستان و پاکستان به یکی از رگ‌های حیاتی تامین ارز برای کشور تبدیل شده است. ارز حاصل از این صادرات، سوختِ موتور بودجه دولت است و مستقیماً بر توانایی بانک مرکزی برای کنترل قیمت دلار تاثیر می‌گذارد. وقتی صادرات سوخت رونق داشته باشد، ذخایر ارزی تقویت شده و فشار تورم بر کالاهای مصرفی مردم کمتر می‌شود؛ اما در مقابل، اگر مصرف داخلی بنزین و گازوئیل بیش از حد بالا برود و فرصت صادرات از دست برود، دولت با کسری بودجه مواجه شده که نتیجه آن می‌تواند کاهش ارزش پول ملی و گران شدن هزینه‌های زندگی باشد.