رفاه مشترک

رفاه مشترک یک سنجه برای سنجش عدالت در رشد است. وقتی اقتصاد ایران بزرگ می‌شود، مثلاً با افزایش صادرات نفت یا رونق تولید، لزوماً حالِ همه خوب نمی‌شود. رفاه مشترک زمانی اتفاق می‌افتد که درآمدِ دهک‌های پایین جامعه با سرعتی بیشتر از میانگین کل کشور رشد کند. به زبان ساده، یعنی قطار اقتصاد طوری حرکت کند که واگن‌های آخر هم به مقصد برسند، نه اینکه فقط لوکوموتیوران و مسافران درجه‌یک ثروتمندتر شوند.

برای مردم، رفاه مشترک یعنی وقتی از مهار تورم یا رشد بورس صحبت می‌شود، اثرش را در قدرت خرید کارگران و کارمندان هم ببینیم. در ایران، سال‌هایی که رشد اقتصادی داشته‌ایم اما رفاه مشترک پایین بوده، فاصله طبقاتی بیشتر شده و قیمت مسکن و اقلام اساسی چنان بالا رفته که طبقه متوسط و ضعیف از رشد عقب مانده‌اند. اگر رفاه مشترک بالا باشد، یعنی رونق بازار به معنای امنیت شغلی بیشتر و سفره‌ای رنگین‌تر برای همه است، نه فقط انباشت سرمایه در دست چند بانک یا هلدینگ بزرگ.