بیودیزل

بیودیزل در واقع همان گازوئیل است اما با منشأ زنده؛ یعنی به‌جای استخراج از اعماق زمین، از روغن گیاهانی مثل کلزا و سویا یا حتی بازیافت روغن‌های سوخته رستوران‌ها تولید می‌شود. این سوخت به‌دلیل نداشتن گوگرد، بسیار پاک‌تر از گازوئیل معمولی می‌سوزد و می‌تواند بدون تغییر خاصی در موتور کامیون‌ها، اتوبوس‌ها و ژنراتورها استفاده شود. در واقع این یک راه میان‌بر برای تبدیل پسماندهای شهری و محصولات کشاورزی به انرژی حرکتی است. در اقتصاد ایران که با بحران آلودگی هوای کلان‌شهرها و هزینه‌های سنگین ناترازی سوخت روبه‌روست، بیودیزل فراتر از یک بحث زیست‌محیطی، یک موضوع اقتصادی است. ترویج این سوخت می‌تواند بازار جدیدی برای کشاورزان ایرانی ایجاد کند تا با کشت دانه‌های روغنی درآمد خود را افزایش دهند. همچنین استفاده از آن در ناوگان حمل‌ونقل عمومی شهرهایی مثل تهران یا اصفهان، با کاهش ذرات معلق، مستقیماً هزینه‌های درمان بیماری‌های تنفسی و خسارات ناشی از تعطیلی‌های مکرر آلودگی هوا را در سبد هزینه خانواده‌ها کاهش می‌دهد.