بدهی عمومی

بدهی عمومی یعنی تمام پول‌هایی که دولت برای چرخاندن چرخ کشور قرض گرفته و هنوز پس نداده است. در اقتصاد ایران، این بدهی فقط شامل وام‌های بانکی نیست؛ بلکه مبالغ کلانی که دولت باید به صندوق‌های بازنشستگی (مثل تامین اجتماعی) بپردازد یا اوراق دولتی (مثل اخزا) که به پیمانکاران داده است را هم شامل می‌شود. در واقع، دولت به جای طلبکاران خارجی، عمدتاً به نهادهای داخلی و در نهایت به دارایی‌های خودِ ملت بدهکار است.

وقتی بدهی دولت بالا می‌رود، فشار آن مستقیم به جیب شما می‌رسد. دولت برای تسویه این بدهی‌ها گاهی مجبور می‌شود از بانک مرکزی استقراض کند که نتیجه‌اش چاپ پول و تورم است. همچنین وقتی دولت برای جبران کسری خود از بانک‌ها وام می‌گیرد، منابع بانک‌ها تخلیه شده و دیگر پولی برای وام دادن به بخش خصوصی یا خرید مسکن شما باقی نمی‌ماند. به زبان ساده، هرچه بدهی عمومی غیرمنطقی‌تر رشد کند، ارزش پول ملی کمتر و دریافت تسهیلات برای مردم سخت‌تر می‌شود.