اوقات فراغت

اوقات فراغت یعنی تمام ساعت‌هایی که شما مشغول کار کردن برای کسب درآمد نیستید. در نگاه اقتصادی، وقت هر انسان یک دارایی محدود است که باید بین کار و استراحت تقسیم شود. هر چه دستمزد واقعی بالاتر باشد، فرد می‌تواند با ساعت کار کمتر، رفاه بیشتری داشته باشد و زمان بیشتری را به خودش اختصاص دهد. اما در شرایطی که هزینه‌های زندگی سریع‌تر از حقوق‌ها رشد می‌کند، این توازن به هم می‌خورد و فراغت به یک کالای لوکس تبدیل می‌شود. در اقتصاد ایران، اوقات فراغت رابطه‌ای مستقیم با تورم و هزینه‌های اساسی مثل مسکن دارد. وقتی اجاره‌بها یا قیمت کالاها جهش می‌کند، بسیاری از حقوق‌بگیران مجبور می‌شوند از زمان استراحت و تفریح خود بزنند و به سراغ شغل دوم مثل رانندگی در تاکسی‌های اینترنتی یا پروژه‌های جانبی بروند. این یعنی هزینه فرصتِ استراحت بالا رفته است. کاهش این زمان نه تنها کیفیت زندگی را پایین می‌آورد، بلکه باعث رکود در بخش‌هایی مثل گردشگری داخلی و سینما می‌شود، چون خانواده‌ها دیگر نه وقت کافی و نه بودجه مازاد برای مصرف در این بخش‌ها را دارند.