اسناد حمل

اسناد حمل در واقع هویت قانونی کالاهایی است که جابه‌جا می‌شوند. وقتی بازرگانی کالایی مثل گوشی موبایل یا مواد اولیه کارخانه را از خارج می‌خرد، تا زمانی که این کاغذها مثل بارنامه، فاکتور و گواهی مبدأ به دستش نرسد، از نظر قانونی صاحب آن نیست و نمی‌تواند آن را تحویل بگیرد. این اسناد نشان می‌دهند کالا با چه وسیله‌ای، در چه تاریخی و با چه قیمتی حرکت کرده است.

در اقتصاد ایران، این اسناد پل میان واردکننده، بانک مرکزی و گمرک هستند. اگر به هر دلیلی مثل تحریم یا مشکلات انتقال پول، این مدارک به‌موقع به بانک ایرانی نرسد، کالا در بنادر رسوب می‌کند و اجازه ترخیص پیدا نمی‌کند. نتیجه این تاخیر، پرداخت جریمه‌های سنگین ارزی یا همان دموراژ است که در نهایت هزینه‌اش از جیب مصرف‌کننده می‌رود و باعث گران شدن کالا در مغازه‌ها می‌شود. در واقع، هر گره اداری در اسناد حمل، مستقیماً قیمت تمام‌شده کالای وارداتی را برای شما بالا می‌برد.