استقراض برون‌مرزی

استقراض برون‌مرزی زمانی اتفاق می‌افتد که یک کشور به‌جای استفاده از منابع داخلی، تصمیم می‌گیرد از منابع مالی خارج از مرزها وام بگیرد. این وام‌ها معمولاً توسط دولت یا بانک مرکزی از نهادهایی مثل صندوق بین‌المللی پول یا دولت‌های دیگر دریافت می‌شود. هدف اصلی این کار، وارد کردن نقدینگی ارزی به اقتصاد برای جبران کسری بودجه یا راه‌اندازی پروژه‌های زیربنایی است که هزینه‌ی ارزی بالایی دارند.

در اقتصاد ایران، این موضوع مستقیماً با قیمت دلار و تورم گره خورده است. اگر دولت برای پروژه‌ای مثل توسعه میادین گازی وام ارزی بگیرد و آن پروژه به سوددهی برسد، فشار از روی چاپ پول برداشته شده و تورم مهار می‌شود. اما اگر به دلیل تحریم یا کاهش درآمدهای نفتی، دولت نتواند اقساط ارزی خود را بپردازد، ناچار می‌شود ارز را از بازار داخلی جمع‌آوری کند که این کار باعث جهش قیمت دلار و در نتیجه گران شدن تمام کالاها در زندگی روزمره مردم می‌شود.