استعفای خاموش

استعفای خاموش به معنای خروجِ واقعی از محل کار نیست، بلکه یعنی کارمند از نظر ذهنی و انگیزشی از سازمان جدا شده است. در این حالت، فرد دقیقاً سر ساعت می‌آید و می‌رود و هیچ مسئولیتی فراتر از شرح وظایفِ خشک و رسمی‌اش نمی‌پذیرد. در واقع، فرد تصمیم می‌گیرد دیگر برای پیشرفتِ شرکتی که احساس می‌کند به او تعلق ندارد یا پاداشِ منصفانه‌ای به او نمی‌دهد، از جان و دل مایه نگذارد. در اقتصاد ایران که تورمِ مزمن باعث شده قدرت خریدِ دستمزدها به سرعت کاهش یابد، این پدیده شدت گرفته است. وقتی کارمند می‌بیند حقوقش حتی هزینه‌های اولیه مثل اجاره‌خانه را پوشش نمی‌دهد، به جای استعفای واقعی که به دلیل رکود بازار کار ریسک بالایی دارد، به کم‌کاریِ پنهان رو می‌آورد. این وضعیت مثل یک معاملهٔ نانوشته است: وقتی حقوقِ دریافتی با واقعیتِ مخارج همخوانی ندارد، فرد هم فقط به اندازهٔ رفعِ تکلیف کار می‌کند؛ اتفاقی که در نهایت هم به ضررِ رشدِ کسب‌وکارهاست و هم مسیرِ پیشرفتِ شغلی و افزایشِ درآمدِ واقعیِ خودِ فرد را در بلندمدت مسدود می‌کند.