بحران خزر؛ چگونه کاهش سطح آب، تجارت و کریدور شمال-جنوب را تهدید می‌کند؟

کاهش سطح آب خزر به یک چالش زیرساختی و اقتصادی جدی برای کشتیرانی تبدیل شده است.

سطح آب خزر از ۱۹۹۵ سالانه ۱۰ سانتی‌متر کاهش یافته و به پایین‌ترین حد در ۲۰۰ سال اخیر رسیده است.

پس‌روی آب تهدیدی برای بنادر پنج کشور ساحلی و کارایی اسکله‌های طراحی‌شده است.

در قزاقستان، پس‌روی خط ساحلی و کم‌عمق شدن بنادر، ظرفیت بارگیری کشتی‌ها را کاهش داده است.

ترکمنستان برای حفظ دسترسی بندر ترکمنباشی به لایروبی گسترده نیاز دارد.

جمهوری آذربایجان با کاهش ظرفیت پایانه‌های نفتی، تلاش‌های لایروبی را افزایش داده است.

بنادر انزلی و نوشهر در ایران با رسوب‌گذاری و نیاز به لایروبی منظم مواجه‌اند.

روسیه با تغییر شکل سواحل داغستان و آستراخان، با چالش جدی در نظام کشتیرانی ولگا-خزر روبروست.

رودخانه ولگا ستون اصلی اتصال خزر به شبکه آبراه‌های داخلی روسیه و دریای سیاه است.

کاهش عمق و رسوب‌گذاری، روسیه را به لایروبی شبانه‌روزی در کانال ولگا-خزر واداشته است.

محدودیت عمق در کانال ولگا-دن، ظرفیت حمل بار کشتی‌ها را به شدت کاهش داده است.

کاهش آبخور، مزایای اقتصادی کشتی‌های بزرگ را تضعیف و هزینه‌های حمل‌ونقل را افزایش می‌دهد.

روسیه در چرخه‌ای از کاهش آبخور، افزایش لایروبی و هزینه‌های نگهداری گرفتار شده است.

روسیه برنامه‌های گسترده‌ای برای لایروبی جهت تردد کشتی‌های با آبخور ۴.۵ متر دارد.

با وجود پیشرفت لایروبی، دستیابی به عمق عملیاتی ثابت ۴.۵ متر همچنان با چالش روبروست.

همکاری کشورهای ساحلی برای تشکیل ناوگان لایروبی مشترک اهمیت استراتژیک یافته است.

روسیه برای اولین بار اجازه عبور کشتی‌های ایرانی از ولگا را صادر کرده است.

استفاده از ظرفیت فنی کشورهای ساحلی می‌تواند فشار نگهداری آبراه‌ها را بر روسیه کاهش دهد.

کاهش سطح آب خزر یک بحران مشترک با پیامدهای ژئوپلیتیک برای همه کشورهای ساحلی است.

ایجاد سازوکار مشترک برای مدیریت منابع آب و رهاسازی از حوضه ولگا ضروری است.

مدیریت یکپارچه خزر-ولگا برای حفظ کریدورهای تجاری و ترانزیتی حیاتی است.