دولت و بورس؛ چرا اعتماد سرمایه‌گذار مهم‌تر از حمایت از شاخص است؟

تفاوت افق زمانی دولت و بازار سرمایه، منشأ اصلی ریسک‌های ناخواسته برای سهامداران است.

سرمایه اجتماعی بازار به راحتی از دست می‌رود و ریسک سیاست‌گذاری، ریسکی فراتر از ریسک‌های عملیاتی است.

مداخلات قیمتی و نحوه ابلاغ مصوبات، ارزش‌گذاری شرکت‌ها را با نااطمینانی جدی مواجه می‌کند.

عدم تقارن اطلاعاتی و پیش‌بینی‌ناپذیری، صرف ریسک سیاست‌گذاری را در بازار افزایش می‌دهد.

کسری بودجه دولت را وسوسه می‌کند تا منافع کوتاه‌مدت را بر اعتماد بلندمدت سرمایه‌گذاران ترجیح دهد.

رابطه دولت و بازار باید از نگاه «منبع برداشت» به نگاه «دارایی مولد» تغییر یابد.

بازار عمیق‌تر به نفع دولت است و می‌تواند ظرفیت‌های تأمین مالی پایدارتری ایجاد کند.

افزایش نرخ سود اوراق بدهی برای تأمین مالی دولت، هزینه سرمایه را در کل اقتصاد بالا می‌برد.

حمایت واقعی دولت از بازار، تضمین قیمت نیست؛ بلکه ایجاد ثبات در قواعد بازی است.

اعتماد محصول تکرار رفتار است و دولت باید زمان کافی برای تطبیق بنگاه‌ها با تغییرات فراهم کند.

دولت در شرایط فعلی بازار، فرصت بازسازی اعتماد را دارد که در بلندمدت برنده اصلی آن خواهد بود.

قاعده طلایی: دولت از بازار استفاده کند اما آن را مصرف نکند و بر پیش‌بینی‌پذیری تمرکز کند.