اصلاح ساختار بدهی آمریکا: آیا اوراق دائمی جایگزین اوراق سنتی می‌شوند؟

فدرال‌رزرو برخلاف گذشته، این بار از خرید اوراق بلندمدت خودداری کرده است.

احتمال عدم هماهنگی یا استقلال فدرال‌رزرو در برابر درخواست‌های خزانه‌داری مطرح است.

مسئولیت تعیین ساختار سررسید بدهی باید بر عهده خزانه‌داری باشد، نه فدرال‌رزرو.

ساختار سررسید بدهی، ریسک نرخ بهره را برای مالیات‌دهندگان تعیین می‌کند.

کوتاه‌تر کردن سررسید بدهی ریسک‌های خاص خود را در صورت افزایش نرخ بهره دارد.

مدیریت نقدشوندگی بازار اوراق باید از مدیریت نرخ بهره توسط فدرال‌رزرو تفکیک شود.

برنامه بازخرید خزانه‌داری بر اوراق خارج از جریان و غیرنقدشونده متمرکز است.

اوراق قدیمی‌تر به دلیل کاهش معاملات، نقدشوندگی کمتری دارند و با تخفیف معامله می‌شوند.

خزانه‌داری می‌تواند با بازخرید این اوراق با تخفیف، هزینه‌های بهره را کاهش دهد.

نویسنده پیشنهاد مدیریت فعال‌تر منحنی بازده توسط خزانه‌داری را مطرح می‌کند.

حجم ۶ میلیارد دلاری بازخرید در مقایسه با کل بازار، بسیار ناچیز است.

رسانه‌ها به دلیل فاجعه‌نمایی مصنوعی، به این اقدام کوچک بیش از حد توجه کرده‌اند.

راهکارهای بهتری برای مدیریت نقدشوندگی و ساختار بدهی وجود دارد.

پیشنهاد معرفی اوراق دائمی با کوپن ثابت و نرخ شناور برای ساده‌سازی بدهی.

اوراق دائمی با کوپن ثابت، ابزاری همیشگی برای تأمین مالی دولت هستند.

اوراق دائمی مشکل اوراق خارج از جریان و تنوع بیش از حد اوراق را حل می‌کنند.

اوراق دائمی می‌توانند در انواع تورم‌محور یا اسمی عرضه شوند.

اوراق دائمی با نرخ شناور می‌توانند به عنوان پول الکترونیکی خزانه‌داری عمل کنند.

این اوراق نیاز به واسطه‌گری فدرال‌رزرو برای تبدیل بدهی به دارایی نقدشونده را حذف می‌کند.

خزانه‌داری می‌تواند با این ابزارها ساختار سررسید بدهی را مستقلاً کنترل کند.

مخالفت‌ها با این ایده به دلیل تقاضای بازار برای اوراق با سررسید مشخص است.

عرضه بدهی یک‌شبه با نرخ شناور، سیاست پولی را تضعیف نمی‌کند.

نوآوری در مدیریت بدهی می‌تواند به فدرال‌رزرو در کوچک‌سازی ترازنامه کمک کند.