فاز دوم فشار اقتصادی؛ گذار آمریکا از تحریم نهادها به محاصره شبکه‌ای ایران

آمریکا با عملیات «طرد اقتصادی» فشار بر شبکه مالی و لجستیکی ایران را گسترش داده است.

محدودیت‌های دریایی زنجیره تامین ایران را مختل کرده و تلاش برای جایگزینی با مسیرهای زمینی آغاز شده است.

مسیرهای زمینی با گلوگاه‌های زیرساختی، ازدحام کامیون‌ها و تاخیرهای طولانی در مرزهای همسایه مواجه‌اند.

مشکلات مرزی شامل کمبود امکانات رفاهی برای رانندگان و هزینه‌های غیررسمی، تجارت زمینی را آسیب‌پذیر کرده است.

توسعه مسیر دریای خزر و ریلی چین در حال انجام است اما ظرفیت آن با تجارت دریایی قابل مقایسه نیست.

وابستگی مسیرهای زمینی به روابط سیاسی با همسایگان، ریسک امنیتی تجارت را افزایش داده است.

آمریکا در فاز جدید، صنعت هوانوردی و شبکه‌های مرتبط با حزب‌الله را هدف تحریم‌های سخت‌گیرانه قرار داده است.

تحریم‌ها اکنون بانک‌ها و واسطه‌های مالی در کشورهای ثالث (روسیه، امارات، ترکیه) را هدف قرار داده‌اند.

عملیات طرد اقتصادی از نفت و کشتیرانی به حوزه‌های رمزارز و واسطه‌های خارجی گسترش یافته است.

کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند محاصره دریایی سالانه ۱۸ میلیارد دلار هزینه اضافی به اقتصاد ایران تحمیل کند.

هزینه حمل‌ونقل زمینی چهار برابر مسیر دریایی است که منجر به افزایش قیمت نهایی کالاها و تورم می‌شود.

مسیرهای جایگزین مکمل هستند اما در کوتاه‌مدت نمی‌توانند جایگزین کامل شبکه دریایی شوند.