انقلاب لوکاسی؛ چگونه رکود تورمی، اقتصاد کلان را برای همیشه تغییر داد؟

اقتصاد کلان کینزی بر مقابله با بیکاری و رکود از طریق سیاست‌های پولی و مالی متمرکز بود.

منحنی فیلیپس به عنوان ستون نظری کینزی‌ها، رابطه معکوس تورم و بیکاری را فرض می‌کرد.

وقوع رکود تورمی در دهه ۱۹۷۰، ناکارآمدی مدل‌های کینزی و نقض منحنی فیلیپس را آشکار کرد.

رکود تورمی اعتماد به نظریه‌های مسلط را از بین برد و زمینه را برای صورت‌بندی جدید لوکاس فراهم کرد.

لوکاس معتقد بود افراد منفعل نیستند و با تغییر سیاست‌ها، انتظارات و رفتار خود را تغییر می‌دهند.

این نگاه، انتظارات عقلایی و بنیان‌های خرد را به مرکز تحلیل‌های اقتصاد کلان آورد.

نقد لوکاس به کینزی‌ها، زیر سوال بردن ثبات روابط آماری در مواجهه با تغییر سیاست‌ها بود.

لوکاس بر لزوم مدل‌سازی بر پایه تصمیمات فردی و انتظارات تاکید داشت.

ایده‌های لوکاس بی‌ارتباط با گذشته نبود و از ابزارهای ریاضی برای منسجم کردن دغدغه‌های پیشین استفاده کرد.

ظهور لوکاس نشان‌دهنده برخورد دو دوره فکری و بازسازی بنیان‌های نظری اقتصاد کلان بود.

بحران دهه ۱۹۷۰ به عنوان شتاب‌دهنده، پذیرش ایده‌های لوکاس را در جامعه اقتصادی ممکن ساخت.