گذار از آنتاگونیسم سیاسی؛ راهبرد ملی برای پیوند امنیت و توسعه در ایران

مقاومت‌محوری بدون توسعه، هزینه‌های سنگینی مانند انزوا و فرسایش سرمایه انسانی به همراه دارد.

توسعه‌گرایی بدون توجه به واقعیت‌های امنیتی، شکننده و ایده‌آلیستی است.

مساله اصلی ایران، یافتن نسبت بهینه میان امنیت و توسعه در راهبرد ملی است.

اختلاف سیاسی باید از طریق حکومت قانون و نهادهای دموکراتیک به رقابت مولد تبدیل شود.

کاهش تنش‌های سیاسی، پیش‌شرط اقتصادی برای افزایش سرمایه‌گذاری و بهره‌وری است.

اقتصاد مقاوم واقعی، اقتصادی متصل به شبکه‌های جهانی و دارای شرکای متنوع است.

ترکیب قدرت دفاعی و دیپلماسی فعال، نوعی واقع‌گرایی توسعه‌گرا برای آینده ایران است.

حکمرانی در عصر فناوری‌های نوین نیازمند تنظیم قدرت‌های شبکه‌ای فراتر از چارچوب‌های سنتی است.

قدرت ملی، مدیریت نهادی اختلاف است تا تفاوت‌اندیشی به هزینه‌ای برای بقا تبدیل نشود.