کارنامه دوساله دولت چهاردهم: از چالش‌های ساختاری تا آزمون وفاق ملی

دولت چهاردهم در آستانه سال سوم با چالش‌های ساختاری و اقتصادی روبروست.

فتح‌الله توسلی از وضعیت نامطلوب اقتصاد و عدم تحقق رشد ۸ درصدی انتقاد کرد.

فقدان مدیریت متمرکز اقتصادی و تعدد نهادهای تصمیم‌گیر از نقاط ضعف اصلی دولت است.

یأس و نگاه «ما نمی‌توانیم» از عوامل ناکارآمدی در مدیریت تورم و نقدینگی است.

سیاست‌های بانک مرکزی در فروش ارز برای تأمین نقدینگی، خود عامل رشد نقدینگی و کاهش ارزش پول است.

ناترازی انرژی و تحریم‌ها باعث کاهش تولید، افزایش بیکاری و دور باطل تورم شده است.

اصلاح فرهنگ مصرف سوخت و نوسازی صنایع کشاورزی و خودرو برای حل ناترازی ضروری است.

عدم تحقق ۳۰ تا ۳۵ درصد درآمدهای بودجه ناشی از کاهش صادرات و درآمدهای مالیاتی است.

اقتصاد ایران باید از وابستگی به نفت جدا شود تا در برابر تحریم‌ها مقاوم باشد.

مدیریت انرژی و حمایت از تولیدات کم‌مصرف اولویت حیاتی برای دو سال آینده است.

بانک مرکزی باید تسهیلات تولید را آزاد کند و ارزش پول ملی را تقویت نماید.

محمد عطریانفر معتقد است وفاق ملی هنوز به سازوکار پایدار حکمرانی تبدیل نشده است.

بازسازی اعتماد عمومی نیازمند نتایج ملموس در زندگی مردم و صداقت دولت است.

دولت در کاهش تنش‌های سیاسی موفق بوده اما هنوز همه جناح‌ها مشارکت واقعی ندارند.

مانع اصلی دولت ترکیبی از فشارهای سیاسی، محدودیت‌های ساختاری و ضعف‌های اجرایی است.

سیاست خارجی با اولویت توسعه روابط با همسایگان و مدیریت تنش‌ها دنبال شده است.

کشورهای میانجی مانند عمان و قطر نقش مهمی در مدیریت اوضاع ایفا کرده‌اند.

دیپلماسی فعال در حوزه‌های غیرعرب و ائتلاف‌هایی مثل بریکس و اوراسیا دنبال شده است.

هماهنگی میان دیپلماسی و میدان برای دفاع از منافع ملی و جلوگیری از جنگ ضروری بوده است.

دیپلماسی فعال مانع از اجماع‌سازی آمریکا علیه ایران در سطح بین‌المللی شده است.