وام مسکن جدید؛ چرا افزایش سقف تسهیلات قدرت خرید واقعی ایجاد نمی‌کند؟

افزایش سقف وام مسکن قدرت خرید را دو برابر نکرده و مسئله اصلی توان بازپرداخت خانوارهاست.

کارشناسان معتقدند سقف فعلی وام با قیمت‌های واقعی مسکن در تهران فاصله زیادی دارد.

بانک مرکزی سقف تسهیلات خرید مسکن را برای افراد و زوجین در مناطق مختلف افزایش داد.

افزایش رقم اسمی وام با چالش‌های تأمین آورده، هزینه اوراق و اقساط سنگین همراه است.

حداقل درآمد یک کارگر سرپرست خانوار حدود ۲۲ میلیون تومان در ماه است.

قسط ۲۰ میلیونی وام یک میلیاردی، ۹۱ درصد درآمد یک خانوار حداقل‌بگیر را می‌بلعد.

پس از پرداخت قسط، تنها دو میلیون تومان برای هزینه‌های چهار نفر باقی می‌ماند.

گروهی که بیشترین نیاز را به مسکن دارد، عملاً توان بازپرداخت این تسهیلات را ندارد.

سهم قسط از درآمد خانوارها با توجه به سطوح مختلف درآمدی تغییر می‌کند.

وام یک میلیاردی برای درآمدهای پایین به یک تعهد مالی سنگین تبدیل می‌شود.

برای پرداخت قسط ۲۰ میلیونی، خانوار باید حداقل ۶۰ میلیون تومان درآمد داشته باشد.

درآمد ۶۰ میلیونی هم تضمین‌کننده خرید خانه نیست و هزینه‌های دیگر باید لحاظ شود.

نرخ سود ۲۲.۵ درصدی باعث می‌شود قسط وام دو میلیاردی به ۴۰ میلیون تومان برسد.

مجموع بازپرداخت وام دو میلیاردی در پایان ۱۲ سال به ۵.۸ میلیارد تومان می‌رسد.

استفاده از وام جعاله ۴۰۰ میلیونی، ۱۱ میلیون تومان به اقساط ماهانه اضافه می‌کند.

مجموع بازپرداخت تسهیلات ۲.۴ میلیاردی برای زوجین به حدود ۶.۸۷ میلیارد تومان می‌رسد.

فاصله مبلغ دریافتی و بازپرداختی، هزینه واقعی تسهیلات را بسیار بالا می‌برد.

قسط ۴۰ میلیونی وام زوجین، بخش بزرگی از درآمد مشترک خانوار را مصرف می‌کند.

وام دو میلیاردی تنها در سطوح درآمدی بالا از نظر جریان نقدی قابل‌تحمل است.

وام دو میلیاردی به معنای دو برابر شدن قدرت خرید نیست و تعهدات را افزایش می‌دهد.

وام یک میلیاردی تنها ۱۲.۵ درصد قیمت یک واحد ۴۰ متری در تهران را پوشش می‌دهد.

زوجین نیز با وام دو میلیاردی باید ۶ میلیارد تومان آورده اولیه داشته باشند.

شکاف میان درآمد، پس‌انداز و قیمت مسکن، محدودیت اصلی خانه‌اولی‌هاست.

هزینه خرید اوراق، بخشی از منابع متقاضی را پیش از دریافت وام کاهش می‌دهد.

برای خانوارهای حداقل‌بگیر، وام یک میلیاردی عملاً غیرقابل استفاده است.

درآمدهای ۳۰ تا ۵۰ میلیون تومانی نیز تحت فشار شدید اقساط قرار می‌گیرند.

استفاده از وام برای درآمدهای بالای ۶۰ میلیون تومان منطقی‌تر است.

مشتریان اصلی وام، خانوارهای با درآمد بالا و آورده کافی هستند، نه کم‌درآمدها.

اثر وام به فاصله درآمد، قیمت مسکن و هزینه تأمین مالی بستگی دارد.

افزایش سقف وام بدون کنترل قیمت مسکن، کمکی به خانه‌دار شدن نمی‌کند.

هزینه مالی تسهیلات در پایان دوره از اصل وام دریافتی بیشتر است.

آزمون واقعی وام، نسبت قسط به درآمد و آورده به ارزش ملک است.

سیاست‌گذار باید به جای افزایش سقف، به توان بازپرداخت و آورده خانوار توجه کند.

مسئله اصلی خانوارها نه گرفتن وام، بلکه توان پرداخت بدهی‌های سنگین است.