تهاتر؛ راهکار مکمل یا جایگزین تجارت در عصر تحریم؟

تهاتر به عنوان ابزاری برای کاهش هزینه‌های تجارت در شرایط تحریم مطرح است.

مزیت اصلی تهاتر کاهش وابستگی به شبکه بانکی است، اما جایگزین کامل تجارت نیست.

تهاتر راهکاری موقت است و موفقیت آن به اصلاح سیاست‌های ارزی وابسته است.

روسیه برای کاهش مشکلات پرداخت، به تهاتر کالاهای کشاورزی با پاکستان روی آورده است.

مشکلات تسویه بانکی، چین و روسیه را نیز به سمت روش‌های جایگزین پرداخت سوق داده است.

رشد تجارت چین و روسیه به دلیل تحریم‌های بانکی کاهش یافته و ایران نیز سقف تهاتر نفت را افزایش داده است.

محمدرضا مودودی معتقد است سیاست‌های ارزی فعلی، اختیار عمل فعالان اقتصادی را محدود کرده است.

در شرایط جنگ اقتصادی، اصرار بر روش‌های سنتی بازگشت ارز نتیجه مطلوبی ندارد.

مداخلات بیش از حد در تخصیص ارز، زمینه رانت را فراهم کرده و به تجارت آسیب می‌زند.

سیاست‌های ارزی نادرست باعث می‌شود فعالان اقتصادی از فعالیت تجاری واقعی فاصله بگیرند.

سیستم نظارتی کشور توان رصد دقیق فرآیندهای ارزی را ندارد و تهاتر با ارز ترجیحی شکست می‌خورد.

تهاتر در تجارت جهانی نیز وجود دارد اما مدل‌های اجرای آن متفاوت است.

تفاوت ایران با سایر کشورها، محدودیت شدید ارتباطات بانکی است که تهاتر را به راهکاری ضروری تبدیل کرده است.

ولی‌الله افخمی‌راد تهاتر را شیوه‌ای قدیمی می‌داند که در شرایط فعلی نیز استفاده می‌شود.

تهاتر لزوماً مشکل تحریم را حل نمی‌کند زیرا طرف مقابل همچنان با محدودیت‌های فروش به ایران مواجه است.

اثرگذاری واقعی تهاتر در مقیاس‌های بزرگ و با کشورهایی است که تحریم‌ها را دور می‌زنند.

تهاتر در مقیاس کوچک مشابه مبادلات مرزی و کولبری است و تأثیر کلانی ندارد.

کاهش تعداد مشتریان کالاهای ایرانی به دلیل تحریم، قدرت چانه‌زنی ایران را در تهاتر کاهش می‌دهد.

محدودیت خریداران باعث می‌شود کالای ایرانی ارزان‌تر فروخته و کالای وارداتی گران‌تر خریداری شود.

تهاتر راهکاری کوتاه‌مدت است و نباید به عنوان ابزاری دائمی به آن نگریست.