بحران مسکن نسل Z؛ چرا خانه‌دار شدن در تهران به آرزویی محال تبدیل شد؟

امید به خانه‌دار شدن در نسل Z تهران از بین رفته و تمرکز بر تأمین ودیعه اجاره است.

با وجود کاهش سرعت رشد اجاره‌بها، چالش مستاجران برای تأمین هزینه‌ها افزایش یافته است.

پارادوکس کاهش استطاعت‌پذیری ناشی از افت درآمد سرانه و رشد هزینه‌های زندگی است.

سطح عمومی قیمت‌ها ۱۹ برابر شده و درآمد سرانه واقعی ۱۲ درصد کاهش یافته است.

بحران اصلی، فقیرتر شدن خانوارهاست که دسترسی به مسکن را دشوار کرده است.

شاخص دسترسی به مسکن به دلیل کوچک شدن مخرج کسر (درآمد) افزایش یافته است.

راه‌حل‌های درون‌بخشی مسکن بدون حل بحران درآمد، بی‌فایده است.

امید به خانه‌دار شدن پس از ازدواج در نسل Z به شدت کاهش یافته است.

نسل Z برای تأمین مسکن به اجاره اشتراکی و مهاجرت به حاشیه شهر روی آورده است.

جهش قیمت مسکن از سال ۹۷، خرید خانه را برای نسل Z غیرممکن کرده است.

گزارش بر اساس گفت‌وگو با ۳۵ جوان نسل Z شاغل در تهران تهیه شده است.

اجاره‌بها بین ۱۰ تا ۵۰ درصد درآمد ماهانه جوانان را می‌بلعد.

افزایش ۲۵ درصدی اجاره منصفانه تلقی می‌شود اما کیفیت زندگی را کاهش داده است.

هزینه‌های ضروری مانند اجاره و خوراک، سهم پس‌انداز و تفریح را به حداقل رسانده است.

خرید خانه در تهران برای نسل Z دشوارتر از مهاجرت ارزیابی می‌شود.

نداشتن مسکن ملکی برای ۴۰ درصد جوانان عامل بازدارنده ازدواج است.

۶۰ درصد جوانان امیدی به خرید خانه در تهران ندارند.

اولویت جوانان در صورت رشد درآمد، بهبود محل سکونت یا خرید خودرو است.

دلایل عدم دسترسی به مسکن شامل تورم، کاهش عرضه و تبدیل مسکن به دارایی سرمایه‌ای است.