چرا مسکن‌سازی دولتی در ایران شکست خورده است؟

دولت با تحریف واقعیت، سعی در توجیه ناکامی‌های طرح‌های مسکن‌سازی دولتی دارد.

طرح‌های جدید مسکن، کپی‌برداری ناموفق از مسکن مهر هستند که اهدافشان محقق نشده است.

مسکن مهر پس از ۲۰ سال هنوز ۱۲۵ هزار واحد ناتمام دارد که نشان‌دهنده ناکارآمدی این مدل است.

طرح مسکن مهر با وجود درآمدهای نفتی سرشار، در عمل ناموفق بوده و ناتمام مانده است.

دولت مهارت ساخت مسکن را ندارد و پروژه‌هایش گران‌تر و دیرتر از بخش خصوصی تمام می‌شود.

افزایش ۱۰۰ برابری هزینه‌های ساخت، خسارت سنگینی به منابع دولت و مردم وارد کرده است.

تامین منابع مالی برای مسکن حمایتی در دهه ۱۴۰۰ بسیار سخت‌تر از دهه ۹۰ است.

دسترسی به منابع بانکی برای ساخت مسکن در دهه اخیر نسبت به دهه ۹۰ کاهش یافته است.

یارانه‌های دولتی مسکن در بودجه‌های سنواتی به شدت کاهش یافته و ناکافی است.

کاهش درآمد واقعی خانوارها، ورود محرومان به طرح‌های مسکن دولتی را غیرممکن کرده است.

برنامه هفتم توسعه اهداف تولید مسکن را تفکیک کرده، اما تحقق آن‌ها با چالش مواجه است.

برخی به اشتباه تصور می‌کنند تمام ۵ میلیون واحد هدف‌گذاری شده در برنامه هفتم، مسکن حمایتی است.

راندمان ساخت مسکن دولتی در سال‌های اخیر همچنان غیرقابل دفاع و پایین است.

تجربه جهانی نشان می‌دهد مداخله مستقیم دولت در ساخت مسکن، راهکار بهینه برای کم‌درآمدها نیست.