خروج ۶۳۰ هزار نفر از صنعت؛ زنگ خطر برای اشتغال مولد ایران

تغییر ساختار اشتغال ایران به نفع خدمات و کاهش نقش صنعت در جذب نیروی کار.

کاهش سهم صنعت از اشتغال به ۳۱ درصد و از دست رفتن ۶۳۰ هزار فرصت شغلی.

ناترازی انرژی و نااطمینانی اقتصادی، انتقال نیروی کار به خدمات را اجباری کرده است.

کاهش تعداد شاغلان، شاخصی گویاتر از نرخ بیکاری برای درک بحران تولید است.

فاطمه عزیزخانی: کاهش اشتغال صنعتی نتیجه رکود فرسایشی ماه‌های اخیر است.

شامخ نامساعد و عوامل متعدد رکود، پیش‌زمینه کاهش اشتغال در بهار ۱۴۰۵ بوده‌اند.

آسیب به صنایع مادر و کاهش تراکنش‌های مالی، رکود تولید را پیش از آمار اشتغال نشان می‌داد.

تغییر ترکیب جنسیتی بیکاران و افزایش آسیب‌پذیری مردان در بازار کار رسمی.

بیکاری گسترده مردان نشان‌دهنده ساختاری شدن مشکلات بازار کار و ناامنی شغلی است.

جابه‌جایی به خدمات ناشی از فشار معیشتی است و کیفیت اشتغال را کاهش می‌دهد.

چرخه معیوب افت عرضه و تقاضا مانع از جذب نیروی کار جدید می‌شود.

میثم هاشم‌خانی: کاهش فرصت‌های شغلی واقعی، نگران‌کننده‌تر از نرخ بیکاری است.

نرخ بیکاری به دلیل تعریف جمعیت فعال، شاخص دقیقی برای تحلیل وضعیت نیست.

اقتصاد ایران توان حفظ فرصت‌های شغلی موجود را در برابر رشد جمعیت ندارد.

کاهش مستمر قدرت خرید دلاری نیروی کار در سطح کلان اقتصاد مشهود است.

پیش‌بینی کاهش بیشتر فرصت‌های شغلی در سال آینده با توجه به ریسک‌های موجود.

افزایش ریسک سرمایه‌گذاری باعث کوچک‌سازی بنگاه‌ها و توقف استخدام شده است.

ابهام در سناریوهای سیاسی و بین‌المللی، سرمایه‌گذاری بلندمدت صنعتی را به حداقل رسانده است.

نااطمینانی در تأمین انرژی، انگیزه توسعه فعالیت‌های صنعتی را از بین برده است.

جابه‌جایی نیروی کار به خودی خود منفی نیست، اما بی‌ثباتی محیط کسب‌وکار آسیب‌زاست.

ناامنی شغلی مانع از عمیق شدن تخصص و تجربه نیروی کار در حوزه‌های صنعتی می‌شود.