چرا سازمان‌های ایرانی در تفکر استراتژیک شکست می‌خورند؟

تفکر استراتژیک قابلیتی حیاتی برای تمام سطوح سازمان جهت بهبود تصمیم‌گیری و نوآوری است.

فقدان تفکر استراتژیک عامل اصلی ناکامی سازمان‌هاست و در ایران نیاز به بازنگری آموزشی دارد.

سردرگمی در تعریف تفکر استراتژیک و برنامه‌ریزی استراتژیک مانع اصلی درک درست این مفهوم است.

تفکر استراتژیک باید در سطوح فردی، گروهی و سازمانی دیده شود تا به نتیجه برسد.

تعریف عملیاتی تفکر استراتژیک به عنوان فرآیندی پویا برای ارزش‌آفرینی در شرایط ابهام.

معرفی مدل چهارمرحله‌ای پایش، پرسش‌گری، مفهوم‌سازی و آزمون‌گری برای عملیاتی‌سازی استراتژی.

تبدیل تفکر استراتژیک از مهارت ایستا به فرآیند یادگیرنده و پویا.

سه شکاف ساختاری مانع از تفکر استراتژیک در سازمان‌ها می‌شوند.

شکاف اول: خلط مبحث بین برنامه‌ریزی استراتژیک و تفکر استراتژیک.

شکاف دوم: نگاه فردی به تفکر استراتژیک به جای نگاه سازمانی.

شکاف سوم: آموزش حذف ابهام به جای آموزش زیستن در ابهام.

مدیران به جای بازتعریف مسائل، به تحلیل داده‌های گذشته پناه می‌برند.

پیشنهاد اول: بازطراحی نظام آموزشی از تحلیل به سنتز اطلاعات.

پیشنهاد دوم: نهادینه‌سازی گفت‌وگوهای استراتژیک در تمام سطوح سازمان.

پیشنهاد سوم: تغییر سیستم‌های ارزیابی و پاداش برای حمایت از یادگیری.

پیشنهاد چهارم: ایجاد نقش تسهیل‌گر تفکر استراتژیک در سازمان.

گذر به سازمان استراتژیست نیازمند تغییر پارادایم و اقدام نظام‌مند است.