سد نامرئی در بازار کار؛ آیا مجوزهای شغلی مانع توسعه اقتصادی هستند؟

مجوزهای شغلی به موضوعی کلیدی در سیاستگذاری بازار کار برای تعادل بین کیفیت و دسترسی تبدیل شده‌اند.

پژوهشی در ۴۴ کشور نشان می‌دهد مجوزها در کشورهای در حال توسعه سهم بیشتری از بازار کار دارند.

کشورهای پیشرفته در حال بازنگری قوانین مجوز برای افزایش انعطاف‌پذیری و بهره‌وری بازار کار هستند.

هند و آفریقای جنوبی بالاترین نرخ مجوز شغلی را دارند، در حالی که کشورهای شمال اروپا سهم کمتری دارند.

برخلاف تصور، مجوزهای شغلی تنها مختص اقتصادهای توسعه‌یافته نیستند و در کشورهای فقیرتر نیز رایج‌اند.

نرخ بالای مجوز با درآمد سرانه پایین و اشتغال غیررسمی همبستگی دارد.

داده‌ها نشان می‌دهند کشورهای با مجوزهای شغلی بیشتر، معمولاً تولید ناخالص داخلی سرانه کمتری دارند.

همبستگی مجوز و درآمد به معنای رابطه علت و معلولی نیست و ریشه در تفاوت‌های نهادی دارد.

مدل‌های مجوز شغلی در کشورهای مختلف بر اساس پیشینه تاریخی و ساختار نهادی متفاوت است.

مجوزها می‌توانند مکمل آموزش یا مانعی برای ورود به اقتصاد رسمی باشند.

کشورهای با مجوزهای شغلی بیشتر، بخش غیررسمی بزرگ‌تری در بازار کار خود دارند.

هزینه‌های بالای دریافت مجوز، نیروی کار را به سمت فعالیت در بخش غیررسمی سوق می‌دهد.

شاغلان دارای مجوز دستمزد بیشتری می‌گیرند که ناشی از کاهش رقابت و سطح بالاتر مهارت است.