بحران برق؛ چگونه ناترازی انرژی صنایع استراتژیک ایران را به لبه پرتگاه برد؟

محدودیت‌های برق تابستان، صنایع آلومینیوم، فولاد و سیمان را با چالش‌های تولید و هزینه مواجه کرده است.

قیمت برق در بورس انرژی به دلیل ناترازی و تقاضای بالا روند صعودی شدیدی داشته است.

محدودیت‌های برق در صنعت آلومینیوم عملاً به معنای توقف تولید در واحدهای بالادستی است.

رئیس کمیسیون صنعت اتاق ایران، قطع ۸۵ درصدی برق را توقف فعالیت می‌داند نه محدودیت.

کاهش عرضه شمش آلومینیوم در بورس کالا، فشار هزینه‌ها را به صنایع پایین‌دستی منتقل کرده است.

اختلال در تولید آلومینیوم به دلیل کاربرد گسترده، صنایع مختلف از خودرو تا دارو را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

قطع مکرر برق به تجهیزات و کوره‌های صنعتی آسیب جدی وارد کرده و هزینه‌های تولید را افزایش داده است.

تداوم این وضعیت مزیت صادراتی ایران را از بین برده و سهم کشور در تجارت جهانی را کاهش می‌دهد.

صنایع فولادی تنها ۱۵ تا ۲۰ درصد برق مورد نیاز خود را دریافت کرده و با خطر تعدیل نیرو مواجه‌اند.

افت تولید فولاد به دلیل کاربرد در صنایع لوازم خانگی و خودرو، آثار تورمی در بازار مصرف خواهد داشت.

کارخانه‌های سیمان تنها ۲۵ تا ۳۰ درصد دیماند برق خود را دریافت می‌کنند.

اختلاف قیمت برق قطع‌نشدنی با برق نیروگاهی به ۴۰ برابر رسیده و هزینه‌ها را جهش داده است.

هزینه تامین برق به یکی از اجزای اصلی بهای تمام‌شده تولید سیمان تبدیل شده است.

واحدهای ناتوان در خرید برق گران، ناچار به توقف فعالیت کوره‌ها و کاهش تولید شده‌اند.

کاهش تولید سیمان منجر به رشد قیمت‌ها و تقاضای هیجانی در بازار خواهد شد.