اصلاح اولویت‌های توزیعی؛ راهکار حمایت از فقرا بدون فشار به بودجه دولت

پرداخت یارانه به دهک‌های بالا به دلیل محدودیت منابع، کارآیی سیاست‌های حمایتی را تضعیف می‌کند.

اولویت تخصیص منابع باید دهک‌های پایین باشند که در برابر تورم خوراکی بسیار آسیب‌پذیرند.

تجربه سال ۸۹ نشان داد یارانه‌های فراگیر در بلندمدت به دلیل فشارهای بودجه‌ای ناپایدار هستند.

برنامه موفق برزیل ثابت کرد هدفمندسازی یارانه‌ها باعث کاهش فقر مطلق و بهبود شاخص‌های انسانی می‌شود.

محدودیت دسترسی دهک‌های پایین به اعتبارات بانکی، شکاف طبقاتی ناشی از تورم را تشدید کرده است.

مسئله اصلی نه کمبود منابع، بلکه نحوه اولویت‌بندی و تخصیص غیرهدفمند آن‌ها در سیاست‌های رفاهی است.

دولت باید با انتقال منابع از ثروتمندان به فقرا، از بحران معیشتی دهک‌های پایین جلوگیری کند.