میراث ۱۰۰ ساله آلن گرینسپن؛ از نوازندگی جَز تا معماری بحران مالی ۲۰۰۸

گرینسپن معتقد به خودتنظیمی بازار بود اما بحران‌ها ضرورت مقررات‌گذاری سخت‌گیرانه را ثابت کردند.

او از نوازندگی جَز شروع کرد و به مدیریت مالی گروه‌های موسیقی رسید.

تحصیلات اقتصاد را در نیویورک و کلمبیا گذراند و در تحلیل داده‌های خرد خبره شد.

عضویت در محفل آین رند احتمالاً ریشه مخالفت او با مداخله دولت در بازار بود.

با ورود به سیاست و مشاوره به رؤسای‌جمهور، سرانجام در ۱۹۸۷ رئیس فدرال‌رزرو شد.

او ثبات قیمت‌ها را اولویت داد و دوره ثبات اقتصادی «اعتدال بزرگ» را رقم زد.

شرط‌بندی اول او روی تحول ساختاری اقتصاد و رشد بهره‌وری ناشی از اینترنت بود.

مقاومت او در برابر افزایش نرخ بهره با تکیه بر رشد بهره‌وری، در آن زمان موفقیت‌آمیز بود.

شرط‌بندی دوم او بر مقررات‌زدایی و اعتماد به نفع شخصی بانکداران برای حفظ ثبات بود.

مدت کوتاهی پس از بازنشستگی او، بحران مالی ۲۰۰۸ بطلان نظریه خودتنظیمی را ثابت کرد.

نرخ بهره پایین و اعتماد بیش از حد به موسسات مالی، سوخت بحران ساب‌پرایم را فراهم کرد.

گرینسپن در کنگره اعتراف کرد که در مورد انگیزه بانک‌ها برای محافظت از خود اشتباه کرده است.

او علت شکست را نقص در مدل دانست، هرچند ناتوانی او در تحلیل ریسک‌ها عجیب بود.

مهار موفق بحران‌های قبلی توسط دولت، باعث خوش‌بینی کاذب او به اصلاح‌پذیری بازار شده بود.

درس نهایی زندگی او ضرورت مقررات‌گذاری و حضور تکنوکرات‌های شایسته در رأس امور است.