آلن گرینسپن در ۱۰۰ سالگی درگذشت؛ میراث متناقض معمار اقتصاد نوین آمریکا

آلن گرینسپن، رئیس سابق فدرال رزرو، در ۱۰۰ سالگی بر اثر بیماری پارکینسون درگذشت.

او نزدیک به دو دهه هدایت بانک مرکزی را بر عهده داشت و نماد سرمایه‌داری پیروزمند بود.

سیاست‌های مقررات‌زدایی و پول ارزان او بعدها با بحران‌های مالی و حباب‌ها گره خورد.

گرینسپن در مهار تورم موفق بود اما میراثش پس از بحران ۲۰۰۸ زیر سؤال رفت.

منتقدان او را بابت عدم جلوگیری از حباب مسکن و ترویج بازار آزاد بی‌نظارت مقصر می‌دانند.

بزرگترین اشتباه او عدم تمرکز بر ثبات سیستم مالی در کنار مهار تورم ارزیابی می‌شود.

او چهره‌ای بسیار مشهور بود که با ادبیاتی پیچیده و تخصصی با بازارها سخن می‌گفت.

گرینسپن استاد بازی‌های قدرت سیاسی در واشنگتن و حفظ استقلال فدرال رزرو بود.

او اعتبار و فضای عمل خود را از میراث سخت‌گیرانه پل ولکر به ارث برده بود.

او فراتر از وظایفش در سیاست‌های مالیاتی و بودجه‌ای دخالت می‌کرد و نفوذ بالایی داشت.

روابط او با روسای‌جمهور مختلف از جمله کلینتون، ترکیبی از همکاری و چالش بود.

حمایت او از کاهش مالیات‌های بوش پسر، انتقاد دموکرات‌ها را برانگیخت.

او شخصیتی اجتماعی و خوش‌برخورد داشت که در محافل قدرت واشنگتن بسیار فعال بود.

گرینسپن به جای فرمول‌های خشک، از رویکرد شهودی و تحلیل داده‌های فناوری استفاده می‌کرد.

او معتقد بود فناوری باعث افزایش بهره‌وری شده و اجازه می‌دهد نرخ بهره پایین بماند.

این باور اجازه داد اقتصاد با سرعت بالا و بیکاری کم بدون تورم رشد کند.

در دهه ۹۰ به نظر می‌رسید سیاست‌های او کاملاً موفقیت‌آمیز بوده است.

با آغاز قرن جدید، نیروهای مخربی ظاهر شدند که فدرال رزرو قادر به مهارشان نبود.

سیاست‌های او باعث ایجاد حس امنیت کاذب و ریسک‌پذیری مفرط در سرمایه‌گذاران شد.

هجوم پس‌اندازهای جهانی از چین باعث کاهش نرخ‌های بهره بلندمدت در آمریکا گشت.

این نقدینگی باعث ایجاد ثروت کاذب و چرخه‌های ناپایدار رونق و رکود شد.

گرینسپن از مداخله برای ترکاندن حباب‌ها خودداری می‌کرد و آن را دشوار می‌دانست.

او معتقد بود هزینه پیش‌دستی علیه حباب‌ها ممکن است باعث رکود اقتصادی شود.

او مدافع اصلی خودتنظیمی بازارهای مالی و مخالف نظارت‌های دولتی بود.

موضع او این بود که بازار بهتر از دولت رفتارهای پرخطر را مجازات می‌کند.

او هشدارهای حباب مسکن را نادیده گرفت و نرخ بهره را پایین نگه داشت.

پس از بازنشستگی، او بابت شکست در نقش ناظر مالی با انتقادات شدیدی مواجه شد.

جان تیلور او را مسبب اصلی حباب مسکن به دلیل پایین نگه داشتن نرخ بهره دانست.

تیلور معتقد بود انحراف از تجربه‌های تاریخی پولی باعث وقوع چرخه رونق و رکود شد.

گرینسپن در نهایت اعتراف کرد که از شکست تئوری بازیگران منطقی در شوک است.

رویکرد آزاد او نسبت به مشتقات مالی یکی از اصلی‌ترین نقاط نقد به کارنامه اوست.

مشتقات که قرار بود ریسک را توزیع کنند، باعث تسریع شوک‌های مالی شدند.

او در دهه ۹۰ تلاش‌ها برای وضع مقررات بر مشتقات را با قدرت خنثی کرد.

گرینسپن استدلال می‌کرد که نظارت دولتی بر مشتقات باعث بی‌ثباتی بازار می‌شود.

حتی ورشکستگی شرکت مدیریت سرمایه بلندمدت در سال ۹۸ دیدگاه او را تغییر نداد.

او تا سال ۲۰۰۸ همچنان بر برتری بازار در تنظیم ریسک پافشاری می‌کرد.

سابقه سیاسی او به دوران نیکسون و فورد و مواجهه با تورم دهه ۷۰ بازمی‌گشت.

او با اصلاح سیستم تامین اجتماعی در دوره ریگان، اعتبار سیاسی زیادی کسب کرد.

در سال ۱۹۸۷ به عنوان جانشین ولکر و سیزدهمین رئیس فدرال رزرو منصوب شد.

او با مدیریت موفق سقوط بازار در سال ۱۹۸۷، خیلی زود توانایی خود را ثابت کرد.

تا اواخر دهه ۹۰، او موفق شد انتظارات تورمی را در اقتصاد آمریکا از بین ببرد.

استراتژی پیشگیرانه او علیه تورم، به او آزادی عمل برای رشد اقتصادی داد.

او در سال‌های آخر، خطرات ناشی از پیچیدگی سیستم مالی جهانی را نادیده گرفت.

گرینسپن در سال ۲۰۰۶ با میراثی که در آن زمان درخشان به نظر می‌رسید بازنشسته شد.